گل بی خار

 

انوار و اشعه های مهر و محبتت

مانند نسیم صبگاهی دست نوازش بر سر مظلومان میکشد

صاحبا... بی تو، غنچه ها، امیدی برای شکوفایی ندارند

و بدون رایحه ی معطّرت شبنمی از گلبرگهای لطیف، سرازیر نمی شود

اگر لالایی تو و نوای ملکوتی تو نبود هیچ یتیمی سر بر بالین خویش نمی نهاد

سالیان درازی است که به انتظار گل بی خار وجودت نشسته ایم

و سر بر زانوان قدسیان نهاده ایم

می خواهم ستاره های آسمان را برایت گلچین کنم و با آنها در و دیوار راهت را بیارایم.

دوست دارم تا با برگهای زرّین و طلایی رنگ، خاکِ راهت را فرش کنم.

ای مکمّل قرآن، ای مهدی